AYNADA BİRİ VAR

Kendi varlığına endeksli yaşam sürdürmek her ne kadar zor olsa da kendinden başka sevilecek ya da model alınacak birini bulamayan insanın narsist olmasına çok da şaşmamalı. Pek çok yazara göre çağımızın vebası olarak adlandırılan narsisizmin bir diğer ifade ediliş biçimi ise özseverliktir. Kendini taparcasına sevmek, benliğine aşık olmak kelime anlamlarıdır.

Aslında her insanın içinde yok mudur bu BEN olayı? Ben olmasaydım diye sıralanan cümleler her insanın dilinde dönüp dolaşmaz mı? Bencillik diye tanımlasan sanki yetersiz kalıyor, kendini her varlıktan üstün görmek diye tanımlasan şirke girdi girecek bir hâl alıyor. Öyle ince bir çizgi ile ayırt etmek gerekiyor ki kelimelerimizi, döktüğümüz tüm cümleler karşılığını narsist bir benlikte bulabilsin. Seviyorum diyor insanoğlu, kendimi seviyorum diyor. Egodan söz edermişcesine en çok da ben diyor, kendi benliğimi seviyorum diyor. Sahi nasıl açıklamıştı Freud bu narsisizm işini? “Dış dünyadan soyutlanan libidonun(cinsel enerji) egoya(ben) yönlendirilmesi”. Yani libidonun egoda toplanması ve daha sonra nesnelere yönlendirilmesi; fakat kolaylıkla tekrar soyutlanarak egoya yönlenmesi durumudur.
Peki ya narsist olanların en büyük problemi, öyle olduklarını düşünmemeleri değil midir zaten? Bu kişilerde kavramın açığa çıkması, kendilerini diğerlerinden üstün görmekle değil de başkalarını kendisi kadar yeterli görmemekle başlar. Narkissos’un (Yunan mitolojisindeki bir kahraman) ölümüne sebep olan da böyle olduğunu anlayamamasıydı. Narsisizm konusunu birazcık araştırdıktan sonra karşınıza çıkan ilk şey ‘Narkissos ve Ekho’ hikâyesi oluyor. Birçok kısa filme, çizgi filme konu olmuş bir hikâyedir. Hikâyeden ziyade mit demek daha doğru olacaktır. Kimseyi kendi güzelliğinde görmeyen Ekho bir gün bir adama aşık olur. Fakat karşısındaki adam o denli kendisini sevmektedir ki Ekho’nun ona olan aşkından ölüşünü gözü görmemiştir. Hadi o adamın hikâyesine bakalım. Günlerden bir gün av izindeki Narkissos susamış ve bitkin bir şekilde bir nehir kenarına gelmiştir. Buradan su içmek için eğildiğinde sudan yansıyan kendi yüzü ve vücudunun güzelliğini görür. O da daha önce fark edemediği bu güzellik karşısında adeta büyülenir. Yerinden kalkamaz, kendine âşık olmuştur. O ana dek kimseyi sevmediği kadar sevmiştir kendi görüntüsünü. O şekilde orada ne su içebilir ne de yemek yiyebilir, günden güne erimeye başlar ve orada sadece kendini seyrederek ömrünü tüketir…
Üzülerek söylüyorum ki her narsistin sonunun birbiriyle benzerlik göstermesi kaçınılmazdır. O zaman ne diyoruz, yaşasın aynaya bakınca kendine aşık olmayan insanlar!

KEVSER METİN

 

 

KAYNAKÇA

https://tr.m.wikipedia.org/wiki/Narkissos_(mitoloji)

https://tr.m.wikipedia.org/wiki/Narsisizm

http://ademgunes.com/kose-yazilari/15/78/cagin-hastaligi-nasrsisizm

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Araç çubuğuna atla